Posts

Do scientists tend to err on the side of least drama?

Here's a fascinating paper that changed my mind about the IPCC. Contrary to what many denialists claim, the IPCC is not overly "alarmist". If anything, the reverse is true. We can now establish this, by comparing the earliest IPCC predictions from the 1990 report (about ice sheets, CO2 levels, droughts, etc.) to current observations. It turns out that IPCC consistently undershoots its targets. The authors give sensible explanations for this directional bias. In general, scientists are a conservative bunch. The ethos of science dictates that extraordinary claims demand extraordinary evidence. Dramatic predictions about catastrophic events are met with a hefty dose of scepticism. Besides, climatologists are under enormous pressure from fossil fuel companies and other political interest groups. They know that these people will try to discredit them if they make a dramatic predictions that then turns out to be false, even just once. As a consequence, the IPCC tends to "…

Inzetten op kernenergie is de enige manier om onze klimaatdoelstellingen te halen

In zijn recente opiniebijdrage bezingt oud-voorzitter van Jong VLD Maurits Vande Reyde de zegeningen van hernieuwbare energie. Niet alleen kan hernieuwbare energie vandaag al op de eigen benen staan, zonder overheidssubsidies, maar als we nog even geduld hebben, brengen zonnepanelen en windmolens ons een gouden tijdperk van 'kosteloze elektriciteit, kosteloos autorijden en zonder zorgen verwarmen'. Waarom, vraagt Vande Reyde zich af, zou je je dan in godsnaam nog vastklampen aan dure kernenergie? Investeren in nucleaire energie is wel het 'allerdomste' wat je vandaag kan doen. Het is toch 'bizar', zo voegt hij eraan toe, dat iemand als ik geen oog heeft voor het enorme kostenplaatje dat aan kernenergie hangt. Ja, waarom eigenlijk? Als je in een debat vaststelt dat je tegenstander om volstrekt onbegrijpelijke redenen het meest stupide standpunt aanhangt, dan is dan doorgaans een aanwijzing dat er ergens iets fout liep in je eigen redenering. Dat is alsof je ont…

Ongelovigheid blijft een groot taboe in de islamitische gemeenschap - Interview met vier Vlaamse ex-moslims

Afvalligheid komt voor in elke geloofsgemeenschap, maar in de islam is het moeilijk bespreekbaar. Ook in Vlaanderen. Filosoof Maarten Boudry vond vier ex-moslims bereid om te praten over hun geloofsafval en de problemen die ze daardoor ondervinden. ‘Mijn ouders zeiden dat ik een mes in hun hart stak.’ Ex-moslims vormen een minderheid binnen een minderheid in ons land. Velen voelen zich eenzaam en geïsoleerd. Omdat geloofsafval zo gevoelig ligt in de moslimgemeenschap, komt het vaak tot een breuk met familie en vrienden. Bijna alle ex-moslims met wie ik sprak, vertelden dat ze een periode van depressie hebben doorgemaakt en zelfs met zelfmoordgedachten kampten. Sommigen onder hen leiden nog altijd een dubbelleven: naar de buitenwereld toe zijn ze goede moslims, maar in het diepst van hun gedachten hebben ze Allah verworpen. Dit is de neerslag van een gesprek met vier Vlaamse moslims dat plaatsvond in Victoria Deluxe in Gent. We spraken over de dood en het hiernamaals, over de tegenstrijd…

In Memoriam voor Etienne Vermeersch (1934-2019)

“Als God bestaat, dan zal ik hem op het matje roepen”, zo luidde het onverbiddelijke oordeel van Etienne Vermeersch over het probleem van het kwaad voor godsgeloof. Nooit eerder heb ik zo hard gehoopt dat God bestond, al was het maar voor één dag, dan wanneer ik begin deze week vernam dat Etienne was overleden.
Aan de atheïstische filosoof Bertrand Russell werd ooit de vraag gesteld wat hij zou zeggen indien hij na zijn dood voor God zou verschijnen. Russells antwoord: ‘Sir, you did not give us enough information’. Etienne zou wellicht zo hoffelijk niet zijn. Ik stel me voor hoe hij de Almachtige onversaagd met rationele argumenten zou bekampen, unguibus et rostro, met klauwen en bek, zoals hij dat ettelijke malen met arme stervelingen hier op aarde deed. Misschien zou hij God doen inzien, via onwrikbare logische redenaties, dat Hij niet kan bestaan, waarop Hij terstond weer zou verdwijnen, in een wolk van logische ongerijmdheid. Een goede God zou nooit een wereld met zoveel lijden s…

De naïviteit van de klimaatspijbelaars, tegen wil en dank doodgeknuffeld door het establishment

Op de tweede protestdag van Youth for Climate, donderdag in Brussel, kwamen liefst 12.500 spijbelende jongeren af. En toch, vreest filosoof Maarten Boudry, slagen ze er niet in om echt rebels te zijn. “Er is al lang progressieve consensus over het klimaatprobleem. Iedereen vindt die jongeren sympathiek.”
Het spijbelprotest is begonnen met de Zweedse scholiere Greta Thunberg, donderdag stonden in de Brusselse straten al meer dan 12.500 protesterende leerlingen. Wordt deze beweging structureel of is ze, zoals critici beweren, vooral een sociale­media­hype?
Maarten Boudry: “Ik heb natuurlijk geen glazen bol, maar het zou me verwonderen mocht dit een structurele beweging worden. Zelfs de Occupy-beweging (een internationale protest­beweging tegen sociaal-economische ongelijkheid, LD) is na een tijdje weer uitgedoofd, zonder dat het tot noemenswaardige hervormingen gekomen is.”
Het onderwijs draagt maatschappelijke betrokkenheid hoog in het vaandel. Is het hypocriet, zoals nogal wat leerlinge…

Onderdrukten aller landen, verenigt u!

Over welk spook werd de afgelopen drie jaar 82 keer geschreven in de grote kranten, maar vóór 2012 slechts één keer? U raadt het vast: het was het spook genaamd ‘cultuurmarxisme’ (Telling in Vrij Nederland, 12/12/18). Het zou gaan om het marxisme in een nieuwe gedaante. Thierry Baudet had er de mond van vol, evenals Steve Bannon, voormalig adviseur van Donald Trump. De Britse journalist en provocateur Milo Yiannopoulos weidt erover uit, net zoals de katholieke opiniemaker Andrew Sullivan. De cultuurfilosoof Sid Lukkassen schreef er een heel boek over (Avondland en identiteit), en Paul Cliteur stelde er dit jaar een bundel over samen (Cultuurmarxisme).
In ‘weldenkende’ kringen klinkt het dat Cliteur, Lukkassen, Baudet en Bannon, welnu, spoken zien. De Groene Amsterdammer heeft het over een „hersenspinsel van paranoïde rechts”, dat teruggaat tot propaganda van de nationaalsocialistische NSB. Ook in Vrij Nederland werd de hele zwik afgedaan als een „obscure complottheorie”, een fantoom da…

Wil het echte spook nu opstaan?

Ik ben niet verknocht aan de term ‘cultuurmarxisme’, zo schreef ik in mijn essay over de culturele erfenis van Marx. Als je er allergisch aan bent, mag je voor mijn part de term ‘identitair marxisme’ gebruiken. De kern van de zaak is dat er vandaag gemuteerde marxistische denkschema’s doorschemeren in ons identiteitsdebat. Toch probeert Stijn Klarenbeek de discussie terug naar dat vermaledijde woord te trekken, om nogmaals triomfantelijk aan te tonen dat het echt wel de nazi’s waren die het woord als eerste gebruikten. Aan de inhoud van mijn betoog wijdt Klarenbeek geen woord. “Waarom zeg je niet gewoon dat je tegen links bent?”, vraagt hij mij retorisch? Dat is eenvoudig: omdat ik niet tegen links ben. Ik wil mee strijden tegen onderdrukking en discriminatie, maar niet op basis van de binaire simplismen die activisten aan Marx hebben ontleend.

Hubert Smeets is wel bereid om in te gaan op mijn inhoudelijke betoog. Helaas herleidt hij mijn beschrijving van cultuurmarxisme tot ‘binair d…